Na haju

Od początku mojej edukacji wyższej minęły lata. Trzy, a może cztery. Było tak wesoło, tak intensywnie, że nikt nie liczył. To był magiczny czas, który zdawał się nigdy nie skończyć. Nasza, tak zwana, ekipa wykrystalizowała się. Byłem ja i Misza, był Przemo, Kamil nr 1 i Kamil nr 2. Byli też pozostali, ale my byliśmy czymś na kształt wewnętrznego składu. W tamtym czasie nasza egzystencja opierała się na wspólnym piciu, imprezach, niekończących się rozmowach, mniej lub bardziej udanych podrywach, krótszych lub dłuższych relacjach damsko męskich, ale przede wszystkim byliśmy MY. I choć z perspektywy czasu, muszę to stwierdzić, byliśmy po prostu jedną z wielu paczek znajomych, to byliśmy przeświadczeni o naszej wyjątkowości. Każdy z nas, choć nigdy tego nie wypowiedział, traktował NAS jako ekipę niczym słońce w układzie planetarnym, wokół którego kręcą się inne, mniej istotne ciała niebieskie. To były studia. Studia. Studia? Nauka, studiowanie, to był drugi plan naszego życia. Nigdy nie rozwiązałem tej zagadki: byliśmy bandą ignorantów, czy po prostu byliśmy typowym produktem systemu edukacji w naszym kraju. Wtedy nikt nie zawracał sobie tym głowy. Mimo totalnego nie uczenia się, każdy był przekonany, ze ma jakiś sposób na życie, że posiadł klucz, który zapewni mu wszystkie upragnione dobra. Ja przestałem sam siebie oszukiwać, że moje studia to etap prowadzący na Wall Street, do krainy wielomilionowych premii i drogich garniturów. Co ciekawe, mimo odpuszczenia tych marzeń, tkwiła we mnie jakaś niezidentyfikowana myśl, rodzaj przekonania, że będzie dobrze, że jestem niejako skazany na sukces. Kilka lat później, kiedy opadł kurz młodzieńczej zawieruchy, dotarło do mnie, że to wszystko było czymś na kształt bańki mydlanej. Bańki, w której wszyscyśmy żyli dzięki pieniądzom rodziców. Nasza wyjątkowość była cechą widoczną tylko w tej mydlanej bańce. Gdy bańka pękła, okazało się, że świat rzeczywisty jest nie tylko mniej kolorowy, jest wręcz szary, a my swoją szarością, i niewielką skalą przypominamy raczej wróbla niż orła. Szkoła życia, można by rzec. To wszystko: przemyślanie, gorzkie doświadczenia, było później, wtedy, w tamtym czasie nikt o tym nie myślał.

W naszym świecie od pierwszego roku obecna była marihuana. Trawa, ziele pokoju, ganjia, zioło, zielone. Taki rozkoszny bufor miedzy porządnymi ludźmi, a narkołykami. No bo wiadomo – twardsze narkotyki, lub inne narkotyki, to środki dla tych, którzy przekroczyli granicę, ale trawka, przecież to nic złego. Kamil nr dwa wiódł prym w zielarstwie. Lubił to, miał kontakty i rozeznanie. Być może swoją wiedzę i rozmiłowanie w trawce zawdzięczał kuzynowi, który mieszkał w Holandii, a może po prostu trawa była „czymś dla niego”. Popalaliśmy sporadycznie, czasem częściej, czasem rzadziej. Zawsze podobne ilości, czyli sztukę zakupioną od zaprzyjaźnionego dila.

Tego dnia było inaczej. Kamil nr dwa miał skręta. Poczęstował. To było mało. Pojawił się plan zakupienia czegoś więcej. Kamil wykonał telefon, po niespełna minucie obwieścił propozycję: dwie sztuki w cenie półtorej. Chwila wahania, zgoda. – Ale się upierdolimy. – Z tymi słowami Kamil poszedł po stuff.  Niedługo wrócił. Popatrzyliśmy na brunatno zielony susz. Kamil zaczął czynić honory. Rozkruszył część papierosa i wymieszał towar z tytoniem. Nabiliśmy lufę, która zrobiła rundę. Następnie skręcił kilka buntów. Do takiej ilości nie byliśmy przyzwyczajeni. Głupawka śmiechu zaczęła ustępować otępieniu i senności. W końcu nadeszła faza głodu. Kamil zamawiał pizze. Urocza pani zapytała o składniki. Każdy z nas mówił co lubi, Kamil przekazywał składniki miłej pani, jak skończył składać zamówienie popatrzył na nas.

– No to, kurwa, nas policzą za to zamówienie.

Misza popatrzył na niego z rozbawieniem, później na mnie. Zrozumiałem bez słów, wstałem.

– No, miło było. Zasiedzieliśmy się.

Wstałem, za mną wszyscy oprócz Kamila. Kamil mimo okupującego jego mózg THC myślał nad wyraz trzeźwo. Dopadł drzwi.

– Gdzie kurwa?! Nikt nie wychodzi dopóki nie przyjedzie pizza. Nie zostanę z gigantycznym zamówieniem jak głupi ciul.

Salwa gromkiego śmiechu, która zawstydziłaby odgłosy wojskowego poligonu, wypełniła mieszkanie. Oczywiście nie zostawilibyśmy kolegi, ale spontaniczny, żart wydawał się pyszny. Oczekiwanie na jedzenie spędziliśmy wciąż paląc i rozprawiając, czy dostawca pizzy do tylko dostawca, czy można go nazwać ekspedientem. Po kilkudziesięciu minutach dostarczono pizze. Właśnie resztki trawy ginęły w naszych płucach. To było nieco za dużo jak dla nas. Okazało się, że mimo potwornego głodu, zjedzenie pizzy było nie lada wyzwaniem. Rozkoszny nastrój po zjedzeniu kawałka pizzy ustąpił zamuleniu i senności tak wielkiej, że nikt nie mógł się jej oprzeć.

Po pierwszej fali senności każdy znalazł kąt w którym rozkosznie usnął. Mnie też opanowała senność, ale na krótko. Nieoczekiwanie poczułem taki skok libido, że nie potrafiłem popaść w odrętwienie. Co ciekawe mogłem zadzwonić do Emilii, do Kaśki albo do Karoliny. Z dużym prawdopodobieństwem gdzieś znalazłbym ujście dla swej chuci. Ja jednak potrzebowałem czegoś więcej. Byłem totalnie upalony, jednak coś we mnie działało o wiele mocniej niż THC. Jakaś siła kazała mi wyjść na zewnątrz. To było coś, czego nie potrafiłem opanować, coś, co mnie opanowało, opanowało i władało mną niepodzielnie. Ubrałem się szybko i wyszedłem na zewnątrz. Jesienna aura nie pomogła w otrzeźwieniu. Byłem jak w akwarium. Kilka numerów w telefonie i skrawek papieru z ogłoszeniami towarzyskimi. Szedłem przed siebie i trzęsącymi się rękoma wybierałem kolejne numery. Ciągle to nie to. Adresy były za daleko, a ja potrzebowałem tego teraz. Ręce nie przestawały się trząść, cały zacząłem drżeć. Pomyślałem, że jestem jak menel, który prosi o dwa złote, bo go rwie i choć inni patrzą na niego z rozbawieniem lub pogardą, to on cierpi i choć świadom swojego upodlenia, to nie może inaczej. Naszła mnie fala refleksji na swój temat. Popatrzyłem na plakat szkoły tańca. Miałem się tam zapisać. Trzy lata temu. W ogóle, zaczynając studia miałem same ambitne plany, nie tylko związane z karierą, ale z szeroko pojętym samodoskonaleniem. Miałem zapisać się na tańce, języki obce, siłownię, jakiś sport walki. Nic z tego nie wyszło. Żeby było śmieszniej ja na to wszystko miałem fundusze i czas. Jedynym elementem brakującym były moje chęci i konsekwencja. Nic z tego nie wyszło. Gdzieś to wszystko się rozmyło. Spojrzałem na swoje odzienie. Nie zmieniałem go do dwóch sezonów. Kupowałem coraz tańsze rzeczy, a jeszcze nie tak dawano temu każdy sezon zaznaczał się czymś nowym w mojej szafie. Czemu się to skończyło – odpowiedź jest prosta. Seks. Seks potrafi być napędem, motorem, który pcha ku lepszej wersji siebie. Problem pojawia się wtedy, gdy już ma się seks. Człowiek, który…A tam kurwa człowiek?! Ja. Będąc przysłowiowym, mówię przysłowiowym, bo nigdy nie miałem problemów z cerą, pryszczatym małolatem, który bzykał raz na rok, szukałem przyczyny. Dlaczego tak mało? Może złe ubranie? Kupmy nowe. Może nie jestem wystarczająco przystojny, zbudowany, elokwentny? Zapiszę się na języki, siłownię itd. Słowem braki w życiu seksualnym czyniły mnie lepszą jednostką w społeczeństwie. Problem pojawił się, gdy seksu było pod dostatkiem. Zaczęło do mnie dochodzić, że ta cała otoczka jest nie tylko nie potrzebna, ale wręcz zbędna. Powoli rezygnowałem ze wszystkiego. No po co mi cokolwiek, skoro wiem, że zarucham? I w ten oto sposób miałem na sobie wszystko sprzed dwóch sezonów. Błędnym spojrzeniem ogarnąłem krajobraz, kolejny telefon. Okazało się, że to Aleja…nie tak znowu daleko. Ruszyłem jak w transie. Nie pamiętam ile szedłem, ani jak dotarłem. Trzy białe bloki oddalone skwerem od głównej jezdni, stalowe niebo i ja mijający z czymś na kształt obłędu w sobie ludzi wokół. Tak wyglądała miejska sceneria. Kiedy znalazłem się w klatce, wziąłem głęboki oddech, nie poczułem zapachu klatkowej stęchlizny, który z reguły towarzyszył takim wyprawom. Windą wjechałem na właściwe piętro. W mieszkaniu otworzyła mi kobieta ubrana w coś pośredniego  między czarną halką, a nocną koszulą.

Sekskac cz. II

Chodzę po mieście. Bez celu. Bez żadnego planu. Odwiedzam księgarnie. Bardzo lubię odwiedzać księgarnie, biblioteki, czytelnie. Świat książek to kraina, gdzie mogę uciec. W świat dziwek uciekam przed otaczającą mnie rzeczywistością, a przed burdelowem uciekam w świat książek. To moja jedyna enklawa, tam jestem bezpieczny. Moi znajomi chodzą po marketach ze sprzętem elektronicznym, ja chodzę po  księgarniach. Kiedyś dorobię się małego domku z pomieszczeniem zaadaptowanym na małą bibliotekę. W prawdzie na pierwszym miejscu jest cipka, ale zaraz po cipce, dobra książka. Gdyby jakiś złośliwy demon miał zniszczyć świat książek albo świat burdelowa, a ja miałbym wybrać, który z nich ma zostać. Byłbym doprawdy w kropce. Z trwogą patrzę jak złowrogie bóstwo cyfryzacji rośnie w siłę, a wolny świat klasycznej literatury kurczy z godziny na godzinę. Jest wiele scenariuszy końca świata. Dzień, w którym zamkną ostanią księgarnie i bibliotekę będzie dniem końca świata. Mojego świata.

Przeglądam albumy podróżnicze w Empiku. Lubię podróże, lubię nowe miejsca, lubię przemieszczający się za oknem krajobraz. Podnoszę wzrok znad książki. Przy półce z romansami stoi dziewczyna. Jest niska, ma miedziano-rude włosy, które kończą się za uchem. Ubrana jest w czarną sukienkę. Nie jest jej gorąco? – Zastanawiam się. Chwila namysłu. Odkładam książkę. Podchodzę do półki z romansami. Rozglądam się.

– Przepraszam. Widzę, że z wprawą przeglądasz książki, możesz mi coś polecić na prezent?

Tekst niewyszukany, ale skuteczny. Rozmawiamy o książkach. Ma na imię Aga. Jest sympatyczna i roześmiana. Pozytywna osóbka. Studiuje politologie i jest dwa lata młodsza. Spacerujemy pół godziny po Empiku. Wędrujemy między książkami, prasą i płytami. Odprowadzam ją na przystanek autobusowy, wymieniamy się numerami.  Kiedy zostaje sam, zastanawiam się, czy mogłem ją pocałować. Pewnie tak, dlaczego więc tego nie zrobiłem. Nie wiem.

Idę do budki z kebabem. Kawałki mięsa, warzywa i sos. To wszystko wciśnięte w bułkę działa jak paliwo. Z każdym kęsem, czuję, jak wracają mi siły. Po raz kolejny w arcymistrzowki sposób zmarnowałem dzień. Kiedy nabieram sił, ogarnia mnie coś nas kształt niepokoju. Zaczynam iść przed siebie. Muszę znaleźć chwilę ukojenia. Jakąś przystań, która da mi chwilę ukojenia. Po prostu idę przed siebie. Patrzę w swój telefon. Numer nowo poznanej dziewczyn. Kto wie, może coś z tego będzie. Nie należy masturbować się przeszłością, nie należy również zbytnio zamartwiać się o przyszłość. Liczy się teraz. Mam też inne numery. Prze oczami staje zakurzone mieszkanko, gdzie przyjmują trzy stare kurwy. Myśl o tym działa niczym środek uspokajający. Niezidentyfikowany niepokój odchodzi. Ogarnia mnie coś na kształt wyciszenia.   Wyszukuję numer. Staram się nie zapisywać :tych” numerów, ale ten jakoś mam. Po prostu. Wszystko dzieje się samo. Telefon, rozmowa, ustawka, co, za ile. Ja to znam.

 Docelowy, szary blok jest oddalony o minimum dwa kilometry. Zastanawiam się, czy wziąć taksówkę. Jednak nie. Idę chodnikiem, chłonę porę dnia, popołudnie bardzo powoli ustępuje miejsca wieczorowi.. Mam do przejścia całą ulicę. Myślę o studiach, życiu, miłości i wszystkim pomiędzy. Dlaczego ze wszystkich ludzi, akurat ja jestem na to skazany. Dlaczego mnie los skazał na poszukiwanie wiecznych doznań. Nie wiem, jak to się stało, ale wiem, że jestem w tym świecie i raczej zawsze w nim będę. Moje zachowanie nie ma zbyt wiele wspólnego z logiką. Z reguły na dziwki chodzą ludzie z kilku powodów. Często zakrapianej imprezie, bo żona albo dziewczyna nie chce zrobić tego albo tamtego. Najbardziej przyziemny powód, to wsadzić kutasa w szparkę ładniejszą niż ta dostępna. Ja tak nie mam. Chyba nigdy nie miałem.

Docieram na mieście. Dzwonię i po chwili wyjmuję z portfela ustaloną kwotę. Drzwi otwiera ciemnowłosa, postawna kobieta. Po czterdziestce, a raczej pod pięćdziesiątkę. Rozmowa ogranicza się do minimum. Kiedy widzę ją nago, jej fizyczność jest spójna Duże cycki, szerokie biodra, dosyć szerokie, jak na kobietę ramiona sprawiają, że sprawia wrażenie dużej kobiety. Krzak nieco przycięty, ale okazały. Chwila pieszczot, fiut stanął mi na rozkaz, bez żadnych ceregieli. Zakłada gumę i kładzie się na plecach. Wchodzę w nią spokojnie. Poruszam się w niej spokojnie. Doznaję czegoś, co jest dosyć dziwne. Jestem podniecony i seks nieuchronnie doprowadzi mnie do szczytu. Jednak każde pchnięcie, działa kojąco, uspokaja. Patrzę na twarz dziwki pode mną. Zwyczajna stara baba. Nie podoba mi się , ale jednocześnie, to właśnie ona idealnie pasuje do układanki. Bez niej ten seks nie były taki kojący. Po kilkunastu minutach dochodzę. Spokojnie, bez fajerwerków. Jak za pstryknięciem, zasłona szaleństwa, żądzy, czy niekiełznanego głodu opada. Dopiero teraz odzyskałem równowagę po wczorajszym pijaństwie. Opuścił mnie kac, moje myśli znowu płyną spokojnie.

Wychodzę z klatki. Jest po osiemnastej. Minął dzień, minął kac

Seks kac cz. I

To była impreza, to było pijaństwo. Bądźmy szczerzy, takich przyjęć było więcej, było dużo, ale akurat ta pozostała w mojej pamięci. Wieczór zlał się z nocą, noc z porankiem. Kiedy otworzyłem oczy na mój mózg potoczyła się lawina nieprzyjaznych impulsów. Po pierwsze ból głowy. Nieprzyjemny, poalkoholowy, ciężki. Głęboki oddech. Z trudem przekręcam głowę. Kolejny syndrom dnia następnego – suchość w gardle i pragnienie. Nie, to nie zwykły kac, to pustynia w moim gardle dopomina się o porę deszczową w postaci chociaż łyka kranówy. Kilka solidnych pociągnięć wody mineralnej, która na szczęście stała pod biurkiem, przyniosło ukojenie. Uff. Poranny prysznic niewiele pomógł. Błędnym spojrzeniem ogarniam mieszkanie. Z Miszą i z Markiem zamieniam kilka zdań. Mimo zmęczenia wywołanego ostatnią nocą czuję w ciele jakiś bliżej niezidentyfikowany impuls. Nie mam na nic apetytu. Patrzę przez okno na letnie słońce. Szkoda zmarnować tak ładny dzień. Wychodzę z mieszkania.  Mój mózg odbiera sprzeczne impulsy. Jestem zmęczony, osłabionym, a jednocześnie jakaś dziwna siła pcha mnie przed siebie. Gdy docieram do Centrum telefon w mojej kieszeni zaczyna przypominać kawałek rozpalonego żelaza. To magiczna brama do świata doznań, do możliwości spełnienia dowolnej zachcianki niemal natychmiast. Analizuję swoją sytuację towarzyską. Na szybki numerek mógłbym się wprosić do dwóch koleżanek. To nie przechwałki, tak wygląda sytuacja. Bez udawanej skromności mogę śmiało stwierdzić, że towarzysko jestem dobrze ustawiony. Problem leży w tym, że to mnie nie kręci. Główne modele towarzyskie w naszym społeczeństwie już przerobiłem. Chodziłem na randki, spotykałem się, byłem w związku, byłem tym trzecim na boku, byłem lekarstwem po nieudanym związku, byłem zemstą niedopieszczonej żony. To wszystko przerobiłem . Początkowo każde takie doświadczenie jest czymś w rodzaju źródła energii, paliwem które zasila do następnych epizodów i przygód, do następnego etapu gry. Z czasem jednak każde rozdanie staje się przewidywalne, nawet zdania wypowiadane do drugiej osoby są bliźniaczo podobne. Ostatecznie – jeśli za kryterium przyjmiemy tylko seks – wszystko sprowadza się do pytania: uda się czy nie? Da, czy nie da? W świecie doznań, nazwijmy to, komercyjnych jest nieco inaczej. To taki alternatywny świat. Mroczny, pełen niedomówień i zagadek. Co do bohaterów, czy bohaterek w tym świecie to też, z czasem staje się oklepane i przewidywalne, ale mimo wszystko to magiczny świat.

I tak jest teraz. Wiem czego chcę. Chcę magii. A telefon, to taki rodzaj magicznego artefaktu. Szybko i fachowo przerzucam Stronę i Forum. Po kilku minutach dzwonię pod kilka numerów. Stałem się wygodny. Stwierdzam, że muszę znaleźć adres nie dalej niż sto metrów od miejsca w którym stoję. Los sprzyja gotowości umysłu. Kolejna rozmowa i adres – blok na który patrzę. Uśmiech, delikatny uśmiech przemyka po moich ustach. Jakie to wszystko dziecinne proste. Dalej, to już schemat. Rozmowa krótka i fachowa: ustawka, określenie co i za ile. Po kilku minutach patrzę na nagie ciało trzydziestokilkuletniej blondynki, nasze zbliżenie jest zwyczajne, jak dziesiątki wcześniejszych i dziesiątki późniejszych. Nie pamiętam, żeby było w nim coś nadzwyczajnego.

 Dosyć szybko dochodzę. Kiedy szczytuję uderzenie bólu odciska się w moje głowie. Po wszystkim, ból głowy ustaje. Jestem jeszcze bardziej osłabiony, niż rano. Ogarnia mnie delikatne oszołomienie

 Z mieszkania wychodzę po około dwudziestu minutach. . Kiedy wychodzę z klatki kontrast chłodu bijącego od jeszcze nie nagrzanych murów i słonecznego ciepła rozleniwia mnie. Najchętniej zasnąłbym na jakiejś ławce.

Kac powraca, do tego w głowie zaczynam mi wirować. To jednak był pewien rodzaj aktywności. Idę do knajpki, która jest dokładnie po przeciwnej stronie dużego skrzyżowania. To ulubiona knajpka studentów, miejsce na randki te pierwsze i te kolejne. Ściany tego lokalu, gdyby tylko umiały mówić, mogłyby napisać niekończącą się opowieść. O rodzących się uczuciach, o pierwszych nieco podszytych zdenerwowaniem rozmowach, patrzeniu w oczy. Wspólnie wypitych kawach, herbatach, czy też dla większego animuszu piwach. Może byłyby to prawdziwe bestsellery – romanse, a może wytarty niczym dżinsy na kolanach schemat powtarzałby się be końca i tylko twarze byłyby inne. Kto wie. Patrzę na dwukolorowy sok, który zamówiłem. Pustka, nie potrafię inaczej określić trawiącego mnie uczucia, jak również otaczającego mnie świata. Dobrze, że chociaż sok ma jakiś smak, bo już wszystko było by nie do zniesienia.

Jak to się wszystko zaczęło cz. III

To chodźmy. – Blondi zwróciła się do mnie i skierowała się w stronę sof. Okazało się, że za ścianą, która, tak jakby, przedzielała pomieszczenie na dwie strefy znajdują się schody na górę. Pokornie pokonywałem każdy stopień schodów. Na piętrze były dwa albo trzy pokoje. Weszliśmy do środkowego.

Możesz zdjąć ubranie. Na końcu korytarzu jest łazienka. Ręczniki są na fioletowej półce. Jak wrócisz, to ja pójdę. – Wyjaśniała wszystko miękkim głosem.

Zdjąłem kurtkę, bluzę i buty. W skarpetkach poczłapałem do łazienki. Łazienka wyłożona była dużymi płytkami w kolorach białym i czarnym. To połączenie kolorów wraz z dużą kabiną prysznicową sprawiało wrażenie ekskluzywnego wykończenia. Rozebrałem się i wszedłem do kabiny. Strumień ciepłej wody był przytulny, dodawał otuchy. Kiedy spłukałem resztki żelu spojrzałem na fioletową półkę, kilka ręczników ułożonych w kostkach, jeden na drugim. Sięgnąłem po pierwszy, ale cofnąłem rękę. Wziąłem czwarty od góry. Uznałem, że będzie mniej zmacany. Popatrzyłem na odbicie w lustrze, ja tu pasowałem, pasowałem do tej scenerii. Niczym fragment układanki, który przeznaczenie wstawiło we właściwe miejsce.  Poczłapałem z powrotem do pokoju, zostawiając ślady wody na korytarzu.

– Usiądź sobie i poczekaj, ja zaraz wrócę.

– Ok.

Kiedy zostałem sam, rozejrzałem się po pokoju. Stolik, dwa fotele i duże, wysokie łóżko, lustro na ścianie zdawało się być uzupełnieniem pokoju płatnych uciech. Pokój pomalowany był na kolor ciemnoczerwony, co dawało nieco agresywny wydźwięk. Tak właśnie wyobrażałem sobie pokój w przyzwoitej agenturze. Owinięty ręcznikiem siedziałem na łóżku, emocje przepływały przeze mnie falami.  Stan oczekiwania podniecał mnie, ale przede wszystkim dominowało we mnie zaciekawienie. Zaciekawienie eliminowało strach, czy obawy. Coś we mnie mówiło mi, że jestem tu, gdzie i tak bym trafił. Jestem tu, gdzie jestem, bo tak po prostu musi być. Nie można uciec od przeznaczenia, a moim był właśnie ten pokój. To doświadczenie nasycało każdą molekułę mojego ciała.

Jednocześnie tak, jakby wszystko to odbywało się poza mną. Wróciła blondynka, owinięta w jasny ręcznik.

– Zaraz zrobię odpowiednią atmosferę.

Podszedłem do niej. Ręcznik sięgał do połowy opalonych smukłych, ale jednocześnie umięśnionych i opalonych ud.  Opuszki moich palców zaczęły chaotyczny taniec po jej skórze, powoli wsuwałem rękę pod ręcznik. Skóra jej ud podziałała jak reklamowane teraz wszędzie środki na potencję, byłem gotowy natychmiast.

– Ej, ej, jeszcze nie. Siadaj sobie.  – Jej głos był nadal miękki i przyjazny, jednak pojawiła się w nim nutka apodyktyczności. Wyłączyła światło i pstryknęła przełącznik przy łóżku. Zapaliły się niebieskie lampki zamontowane przy łóżku i nad stolikiem, który stał pod ścianą. Faktycznie klimat był  niczym na planie Playboy Club. Blondi przykucnęła przy odtwarzaczu z małymi kolumienkami, który leżał na podłodze. Kiedy znajdowała się w tej pozycji ręcznik podwinął się ukazując większość jej uda. Patrzyłem jak zahipnotyzowany, ponownie podszedłem i zacząłem gładzić jej udo. Byłem złakniony jej ciała.

– Wiesz, jak wymienić tu baterie? To masz, wymień. –  Nie czekała na moją odpowiedź, tylko wręczyła mi dwa paluszki. Ewidentnie wiedziała jak zająć moje ręce. Przemknęło mi przez głowę, że być może dałem się oskubać, bo dałem już kasę, a akcji żadnej nie było. Jeśli tak miało być rzeczywiście, to faktycznie byłaby to jedna z bardziej kosztownych lekcji. Wymieniłem baterie. Nie bardzo wiedziałem co dalej dlatego ograniczyłem się do krótkiego „już”.

– Ok dzięki, to usiądź sobie.

Posłusznie usiadłem na łóżku. Blondynka podeszła do odtwarzacza i wcisnęła ”play”. Z dwóch kolumienek zaczęły rozbrzmiewać jakieś dancowe przeróbki. Ściągnęła ręcznik i rzuciła go na fotel. Była w samej bieliźnie. Nie jakieś przesadnie skąpej, ani wyzywającej, ale gustownej, zalotnej. Odwróciła się do ściany, stanęła w lekkim rozkroku opierając się o ścianę. Kiedy popatrzyłem na jej pośladki, miedzy którymi znikał sznurek stringów, zapadłem w trans. Tymczasem moja gospodyni w rytm muzyki przykucnęła, rozkosznie wypinając tyłek. Patrzyłem jak urzeczony. Jej wijące się ruchy spowodowały, że praktycznie krew z całego układu znalazła się w jednym miejscu. Odwróciła się, jej dłonie zaczęły błądzić po jej ciele, co w połączeniu z jej ruchami jeszcze bardziej mnie nakręcało. Jej spojrzenie stało się inne, nieco bardziej wulgarne, nienaturalne. Jakby założyła maskę. Nie przestając się dotykać, zdjęła stanik. Dobrze mieć rację. Jej cycki były anatomicznym kunsztem. Nie za duże, nie za bardzo sterczące, w sam raz. Ekstra. Powoli podeszła do mnie i zaczęła tańczyć niecały centymetr od moich kolan. Widząc moje zbliżające się ręce, delikatnie dała mi po łapach. Obróciła się tyłem. Widząc jej wirującą dupcię, nie mogłem się powstrzymać i zanurkowałem miedzy jej pośladkami. Odwróciła się i pogroziła palcem.

Jeszcze nie.

Jej palec pozostał  jeszcze kilka chwil w powietrzu, nie wiem ile konkretnie. Nie zauważyłem też, kiedy zsunął mi się ręcznik, którym byłem owinięty. Uzmysłowiła mi to diva, która co jakiś czas, niby niechcący,  trącała sterczący korzeń.

– Wstań. – Zaciekawiony co będzie dalej, podniosłem się z łóżka. Zamieniliśmy się miejscami. Teraz ja stałem, a ona siedziała. Sięgnęła pod poduszkę, jej ręka powróciła z małym kwadratowym sreberkiem. Niespiesznie rozerwała opakowanie i wyciągnęła prezerwatywę. Spokojnie nakładała na mój nabrzmiały organ. Fiut powoli zniknął w jej ustach, jej głowa wykonywała minimalne ruchy, ale usta sprawiły, że musiałem stawić czoło (no może niekoniecznie czoło) nowej fali doznań. Przestała.

– Chcesz mnie zerżnąć, czy… – Ta..k. – chciałem odpowiedzieć – czy chcesz się ze mną kochać – dokończyła pytanie.

– Kochać – odpowiedziałem. – Zalotnie podniosła brwi – zerżnąć – poprawiłem się. Zaśmiała się. Zorientowałem się, że na to pytanie nie ma dobrej odpowiedzi, nie w tym miejscu, nie w tym czasie. Przysunęła się na brzeg łóżka, uniosła nogi i ściągnęła majtki. Chciałem rzucić się na jej cipkę, chciałem ją pożreć. – My my – pokręciła przecząco głową. Uniosła nogi i wyprostowała je tak, że tworzyły literę V. Wszedłem w nią. Moje ruchy, początkowo chaotyczne, z czasem stały się miarowe niczym krok janczarów. Było po prostu nieziemsko. Oddech blondynki stawał się głębszy, głośniejszy. Posuwałem szybko i sprężyście, byłem w amoku. Zatrzymałem się na chwilę. Dziewoja sprawnie wysunęła mojego fiuta z siebie i odwróciła się na brzuch. Teraz od pasa w górę leżała na łóżku, a jej nagi swobodnie opadały na podłogę. Wszedłem w nią od tyłu. Teraz zacząłem spokojnie, ale każda minuta naszego stosunku pchała mnie w stronę chaosu. Moje ruchy coraz szybsze, coraz bardziej chaotyczne, pełne pasji. Oddech blondyny początkowo głęboki, stawał się krótszy, urwany,  w końcu zamienił się w pojękiwanie. Przez moment nasz akt tak nas pochłonął, że odeszło w zapomnienie gdzie jesteśmy, że każde z nas ma swoją rolę do odegrania. Liczyło się tylko, co było w chwili obecnej – ładunek doznań, który nieuchronnie musiał wybuchnąć. Nasze wyprostowane ręce złączyły się, uścisnąłem jej dłoń, oddała uścisk. Jej biodra zdawały się odpowiadać moim pchnięcium. Fala ekstazy nadciągała i nic nie mogło jej powstrzymać. Doszliśmy razem w akompaniamencie naszych urwanych krzyków. Poczułem jej skurcze na swoim…. Kiedy wstrząsnął nami ostatni dreszcz. Przywarliśmy do siebie. Pocałowałem ją w miejsce, gdzie szyja przechodzi w ramiona. Powoli uniosłem się i z niej wyszedłem. Spojrzałem na mojego najwierniejszego przyjaciela i nie wiedziałem co powiedzieć. Z mojego fiuta zwisał strzęp lateksu. Condom pękł. Diva odwróciła się i zobaczyłem przerażenie na jej twarzy. Usiadła okrakiem i zobaczyłem resztki mojego nasienia wypływającego z jej pochwy.

– O Jezu, o nie. – Jej głos zaczął się łamać. Zaczęła pochlipywać.

Jak to się stało? – Mój głos, może się nie łamał, ale sam słyszałem w nim panikę. Pierwszy raz w życiu pękła mi prezerwatywa i to jeszcze w takiej sytuacji. Owładnęły mną tysiące czarnych scenariuszy. Nie wiedziałem co zrobić. Chciałem stąd jak najszybciej uciec.

– Fuck, lałeś we nie i nie czułeś? – Wyrzut w głosie dziwki, dolał oliwy do ognia.

I co teraz? Czy za to jest jakaś dopłata? – Nie wiem skąd przyszło mi do głowy tak kretyńskie pytanie. Szybko się ubrałem i zacząłem nerwowo chodzić po pokoju, zerknąłem na okno, którego do tej pory nie zauważyłem. Nie jest wysoko, w razie czego… – pomyślałem.

– Co? Nie. Ale..Boże!? Nie jesteś na nic chory?

Nie.

Na chwile zapadło milczenie. Oboje dokończyliśmy ubieranie.

– Czy z powodu tego wypadku będziesz miała jakieś nieprzyjemności? – Nie wiedziałem co powiedzieć, było mi jej szkoda, choć siebie było mi szkoda bardziej. Nieciekawa sytuacja.

– Nie, mamy okresowe badania, jeśli którejś wyjdzie coś nie tak, to musi odejść. Jeśli pojawiłaby się ciąża, dostajesz adres lekarza i tyle. Na pewno nic nie masz?

Na pewno.

Okazało się, że to jej pierwszy tydzień w pracy. To tłumaczyło dlaczego jej zachowanie sprawiało wrażenie nakładania maski. Wymiana kilku zdań, otworzyło się między nami pewne okno porozumienia, zaczęliśmy rozmowę. Jedyną w swoim rodzaju. Coś więcej niż rozmowa przyjacielska, coś więcej niż wizyta u terapeuty, czy spowiedź. Ktoś, kiedyś powiedział, że to u dziwki mają miejsce najbardziej szczere i terapeutyczne rozmowy, to prawda. Opowiedziała mi o sobie, jak trafiła tu za pośrednictwem koleżanki, że jej się jak na razie podoba, że rzuciła policealną szkołę farmaceutyczną. Ja opowiedziałem jej o tym, że zaczynam studia, że jestem zakochany w koleżance z liceum i w związku z tym jestem nieco bezradny. Dziwne, ale była pierwszą i jedyną osobą, której przyznałem się do mojej bezradności uczuciowej, przyznałem się do tego, że tak w głębi serca boję się, tego, że zostanę odtrącany. Na rozmowie minął czas, jaki nam pozostał. Jej diagnoza była wygłoszona ciepłym przyjacielskim głosem, ale nie brzmiała dla mnie pocieszająco. Udzieliła mi wtedy lekcji, prawdziwej i przydatnej, choć wtedy ją zanegowałem.

Jeśli dziewczyna nic do ciebie nie czuje, to nie będziecie razem i nic na to nie poradzisz. Musisz się z tym pogodzić. – Jej spojrzenie było koleżeńskie, nie było w niej nic z profesjonalnej kochanki. Powiedziała to tak po prostu, ot koleżeńska rada.

Przyznałem się jej, że tak naprawdę nie wiem co tutaj robię. Dla mojej rozmówczyni sytuacja była prosta, moje zafascynowanie burdelowem, było moją pokrętną drogą na znalezienie miłości.

Dopiero zaczynasz życie, jesteś sam.  Teraz jesteś zakochany w tej dziewczynie z liceum, ale zobaczysz, poznasz inną, w której się zakochasz równie mocno i wtedy nie będziesz chciał odwiedzać agencji.

Nie wiem ile rozmawialiśmy, dziesięć, może piętnaście minut. Stukanie do drzwi było sygnałem, że już czas.

Oboje wstaliśmy, coś się zmieniło. Popatrzyliśmy sobie w oczy. Zbliżyła się do mnie pocałowała mnie w policzek.

Było mi z tobą dobrze. Pa.

Cześć.

Kiedy wyszedłem na zewnątrz, musiałem ochłonąć. Do mieszkania miałem spory kawałek, ale nie brałem taksówki. Nie przerażała mnie już nieciekawa okolica ani długa droga do mieszkania.  To był jeden magicznych  momentów w życiu, gdy nic nie może się stać. Otaczała mnie niewidzialna aura niczym bańka mydlana, która chroni. Dotarłem do mieszkania sporo po północy.

Dopierdolą ci na mieście i tak rozpoczniesz studiowanie. – Misza okazał mi swoją troskę.

Za jakieś dwa tygodnie spotkałem chłopaków.

I jak byłeś w tym burdelu? – To pytanie było pierwsze.

Byłem – odparłem tak po prostu

Taa, byłeś – drwiąca mina Lukiego nie zrobiła na mnie wrażenia. – Wziął numer, żeby przyszpanować, jakie ma kontakty w mieście.

Nic nie odpowiedziałem, uśmiechnąłem się tylko. Wiedziałem, że jesteśmy z różnych planet i nic tego nie zmieni.

Co do licealnej miłości, miała rację…

Kolejna odsłona początku cz. 2

Minął pierwszy dzień. Zaspałem na uroczyste rozpoczęcie roku akademickiego. Dopiero od następnego dnia rozpocząłem nowy etap w życiu. Nowi ludzie, nowy budynek, wszystko nowe. Nie wiem dlaczego, ale dziwnie nie przypasowali mi moi nowi znajomi. Jakoś tak po prostu, byłem na „nie”. Nie nawiązaliśmy kontaktu. Pierwsze zajęcia, również mnie odstraszyły. Jak się okazało, z największą „zgagą” na wydziale. Teraz mnie to bawi, ba, mam nawet duży sentyment do tamtych czasów. Wtedy jednak rzeczywistość, która mnie otaczała, zdawała się być nieprzyjazna. Czułem się dziwnie obcy. Życie poza wydziałem też nie miało jakoś kolorowych odcieni. Mieszkanie z obcymi ludźmi, wszystko nowe i nie takie, jakie miało być. W wyobraźni to wszystko miało być inne, bardziej kolorowe, lepsze. Tak, jak w amerykańskich komediach, nie było. – A miało być tak pięknie. – z ironiczną goryczą podśpiewywałem w trakcie porannego prysznica. Elementem, który w jakiś sposób osładzał mi ten gorzki czas były rozmowy telefoniczne z B. która również zaczynała studiować na drugim końcu kraju.   Tkwiła we mnie licealna, nieudolna „miłość” do koleżanki, która nigdy nie dała mi najmniejszego sygnału, że „coś” może między nami być. Tak minęły dwa pierwsze tygodnie. Ekscytacja studiami niepostrzeżenie zamieniła się w rozczarowanie. Utwierdziłem się, że nasze rodzime warunki studiowania to nie komedia „Wieczny student”. Nikt nie porusza się po kampusach golfowymi wózkami, nie ma imprez  gdzie fitneski paradują w bikini. Jest za to polska złota (i chłodna) jesień.

Zobowiązany jestem w tym momencie nadmienić, że z czasem wszystko ruszyło naprzód. Pojawiły się dziewczyny, imprezy i najpiękniejsze lata w moim życiu.  Początek nie był jednak wesoły.

Nie mogąc odnaleźć się w tej nowej rzeczywistości chodziłem po mieście. Wieczorne długie spacery miały, można powiedzieć, terapeutyczne działanie. Chodziłem spokojnie, bez pośpiechu. Odwiedzałem centra handlowe, sklepy, knajpki i wszystko, co mijałem po drodze. W natłoku nowych doświadczeń, nowej rzeczywistości, zapomniałem nawet o zakazanej krainie, którą niedawno odkryłem. Nie, nie zapomniałem –  bardziej trafnym sformułowaniem będzie: zepchnąłem burdelowo gdzieś, nieco dalej, w dalsze obszary świadomości. Ale, ile można trzymać część własnej osobowości, gdzieś w niezdefiniowanej oddali.

Zadzwoniłem do Młodego. Poprosiłem o numer do „tego miejsca”. Z tego, co pamiętałem, miał taki numer, chociaż nigdy nie miał zamiaru skorzystać.

– Ale..? Do, do burdelu chcesz numer? – Był uroczo zaskoczony. Jego przyciszony głos zdradzał mieszankę zakłopotania i niedowierzania.

– No tak. – Odpowiedziałem spokojnie.

Dał numer. To był pierwszy raz kiedy w moim telefonie pojawił się taki gorący numer. Numer do miejsca, gdzie pieniądze można wymienić na dowolną dawkę przyjemności. Gdybym się zastanowił, potrafiłbym określić ile modeli telefonów od tamtej pory zmieniłem. Ale nawet gdybym zaczął medytować, nie potrafiłbym określić ile takich gorących numerów przewinęło się przez moje telefony. Z pewnością dużo, ale ten pierwszy zawsze będzie obecny w moich wspomnieniach. Według Młodego agencja znajdowała się nieco w bok od centrum, na spokojnej, ale nieco zaniedbanej i  podejrzanej uliczce. Nacisnąłem zieloną słuchawkę i czekałem na połączenie. Po kilkunastu sekundach usłyszałem przyjemny, kobiecy głos. Usłyszałem wszystko, co chciałem wiedzieć. W jakiś dziwny sposób mimo, że to była pierwsza taka rozmowa w moim życiu wiedziałem o co pytać, zupełnie jakbym rozmawiał ze starą znajomą. Serio, tak jakbym od zawsze to w sobie miał. Podziękowałem  za informację i zakończyłem połączenie. Nie wiedziałem co zrobić. Kwota, którą usłyszałem była ponad pięćdziesiąt procent wyższa od kwot, które płaciłem wcześniej. Co prawda, jako biedny student, byłem zasilany przelewami od rodziców, którzy ostatnią koszulę oddaliby  byle tylko ich latorośl wyszła na ludzi. Wahałem się co zrobić. Jesień zapanowała nad miastem w zupełności. Chłód i wiatr  szybko zmieniły popołudnie w wieczór.  Ta sceneria pomogła mi podjąć decyzję o powrocie do mieszkania.

W mieszkaniu przekąsiłem kabanosa, zamieniłem kilka słów z Miszą (wtedy docieraliśmy się, toteż zbyt wielu słów nie wymienialiśmy). Czułem chęć zrobienia czegoś, taki dziwny rodzaj motywującego niepokoju. Chęć ruszenia do przodu. Nie do końca wiedziałem czego chcę. Ubrałem kurtkę i wyszedłem, było kilka minut przed dwudziestą drugą. W osiedlowym bankomacie wypłaciłem kilka stuzłotowych banknotów. Ruszyłem dalej przed siebie. Kilkadziesiąt metrów dalej był postój taksówek. Zapytałem czy da radę podjechać na wspomnianą przez Młodego uliczkę. Żaden problem, tak jak myślałem. Po niecałej minucie siedziałem w Lanosie i podziwiałem panoramę miasta zza szyby samochodu. Częściowo znałem miasto, jednak tej części nigdy nie odwiedziłem.

– Czegoś konkretnego pan szuka? Jakiś dokładny adres?

– Nie znam dokładnego adresu. Znajomi mają tu mieszkanie, mają po mnie wyjść.

Uwierzył? Nie wiem, ale jakie to miało znaczenie. Co jego albo mnie to obchodzi.

– No to tutaj. Jesteśmy.

Uregulowałem rachunek. Wysiadłem na niezbyt dobrze oświetlonej uliczce. Taksówka nawróciła i pojechała dalej. Zrobiło się jakby chłodniej. Nieco zasyfiona, słabo oświetlona uliczka, bo z pewnością nie ulica, mogła z całą pewnością posłużyć za tło powieści Conan Doyle`a. Niepewnie rozejrzałem się po okolicy. Co ja tu robię? Po co ja tu przyjechałem? Nawiedziły mnie wątpliwości. Wiedziałem, a raczej czułem, że nie mogę zrobić kroku wstecz. Mogę iść tylko do przodu.

Co by było, gdybym wtedy zawrócił? Czy ten wieczór zatarłby się w mojej pamięci? Gdyby tak było, to kim bym był teraz? Kolejne pytanie, z kim bym był teraz? Z Maskotką? Anią, Martą, Magdą? Czy tak wyglądałby ten scenariusz?  Oklepany i powszedni. No właśnie.  Ja nigdy nie chciałem iść szlakiem wszystkich. Swojej drogi chciałem szukać sam, nawet jeśli miałaby wieść przez niezmierzone i mroczne krainy . Coś we mnie mówiło mi, że ta zapyziała uliczka jest mi w jakiś sposób bliższa niż cały zewnętrzny świat, jest czymś w rodzaju etapu, który przeznaczenie przygotowało na długo przed tym, zanim w ogóle pomyślałem o pobycie w tym mieście. Baśniowy bohater zawsze znajduje się w takim czasie i miejscu, które zdaje się być złowrogie i nieprzyjazne, a wszystko to po to, żeby na końcu bajki być w zamku, ze złotem i w towarzystwie księżniczki. Podobnie postrzegałem siebie. Stałem w tym miejscu, bo gdzie niby miałem stać?  Tak było, bo tak miało być. Uniosłem głowę i spojrzałem przed siebie. Przestałem czuć chłód, poczułem ciepło niczym po wypiciu kielicha. Na kamienicy przede mną umocowany był prostokątny, duży  neon, witały mnie białe litery na czerwonym tle: „night club”.

Neon zdawał się zapraszać. Kontury liter na czerwonym tle były obietnicą, były pokusą. Za nimi kryło się to wszystko, o czym przyzwoici ludzie mówili półgębkiem, a co mnie fascynowało od niepamiętnych czasów. Zrobiłem kilka kroków do przodu, przeszedłem na drugą stronę ulicy. Stałem pod neonem. Przede mną stała kamienica, dwupiętrowa, w socrealistycznym stylu. Drewniane drzwi, z niewielką szybką w kształcie wąskiego prostokąta sprawiały wrażenie masywnych. Mały, biały przycisk umiejscowiony po prawej stronie, na wysokości wzroku, był jedynym sposobem na dostanie się do środka. A więc wszystkie burdele z zewnątrz wyglądają podobnie – pomyślałem. Wszystko w dziwny sposób przypominało moją pierwszą wizytę w tej krainie. Nacisnąłem przycisk. Drzwi otworzyły się, a ja ujrzałem uśmiech ciemnowłosej kobiety.

– Dobry wieczór. – Starałem się nadać swojemu głosowi, a także wyrazowi twarzy wyraz pewnego znużenia i pewnej rutyny, abym mógł wyglądać na bywalca. Nie wiem, z jakim skutkiem, ale pewnie mizernym.

– Dobry wieczór. Zapraszam. – Uśmiech kobiety pozostawał niezmiennie profesjonalnie miły.

Wszedłem do środka. To, co ujrzałem, nie przypominało burdelu jaki znałem.  Od razu dało się zauważyć, że ten lokal znajduje się co najmniej oczko wyżej w hierarchii. Niedaleko drzwi były dwa schodki w dół. Po prawej znajdował się bar,  za którym stała kobieta w wieku trudnym do określenia. Przy barze siedziały trzy dziewczyny i jeden zwalisty, łysogłowy misio, któremu biceps rozciągał, rękaw koszulki. Reszta pomieszczenia wypełniona była stolikami i sofami. W centralnym punkcie, na podeście,  zainstalowana była błyszcząca rura. Całość skąpana w niebieskiej poświacie, wszystko jakby lekko przydymione chociaż nigdzie nie widać dymu. Gustowny lokal. Robiłem szybki rekonesans czując na sobie spojrzenia. Ich lekko uśmiechnięte miny nieco odebrały mi i tak nadwątloną pewność siebie. Wtedy nie bardzo rozumiałem. Dopiero z czasem zrozumiałem, że byłem wtedy dwudziestoletnim szczylem, którego fizjonomia z pewnością nie wskazywała na to, bym był bywalcem takich miejsc, co dla ludzi będących częścią tej krainy było komicznym elementem.

Doświadczenie, choć niewielkie, nauczyło mnie, że najlepiej przejść od razu do sedna, bez zbędnych rozmów i kurtuazji, bo akurat w takich miejscach kurtuazja kosztuje. Z trzech kobiet przy barze, moją uwagę przykuła blondynka. Wysoka, ładna, w sukience, która w tym oświetleniu sprawiała wrażenie turkusowej. Wszystko to: moje spostrzeżenia, przemyślenia, rekonesans, trwały niecałą minutę, czas, który poświęciłem na pokonanie dwóch stopni i dojście do baru. Bardzo chciałem pokazać, jak bardzo obyty jestem w takich miejscach, (a nie za bardzo mi to wychodziło). Podszedłem do blondynki.

– Można panią prosić? – Nie wiem, czy istnieje bardziej głupi tekst, ale nic mądrzejszego nie miałem pod ręką. Blondynka z lekkim uśmiechem patrzyła na mnie.

– Mnie? – Spytała wciąż się uśmiechając. Jej koleżanki były bardziej rozbawione. Pani za barem, wydawała się najbardziej rozbawiona. – Ale pan szybki i zdecydowany – mówiła to, a jej twarz wyrażała szczery ubaw i odrobinę kpiny. – Idź. Uregulowałem należność, z góry. Blondynka wstała z barowego stołka. Okazało się, że jest odrobinę wyższa ode mnie. Jeszcze raz rzuciłem na nią okiem. Tak, zdecydowanie wybór był przedni. Wysoka, z ładną twarzą, częściowo zakryte sukienką ładne, długie nogi. Spojrzałem na dekolt, zarysowania kształtów na tkaninie, zdawały się obiecać, że niedługo moim oczom ukażą się ładne, spore piersi.

Jak to się wszystko zaczęło. Kolejna odsłona początku.

Studia. Mało kto dziś wie, że studia  wyższe z założenia mają być czasem rozwoju.  Adept dowolnej dziedziny ma czas na  zgłębienie jej. Jeśli taki żak ma wystarczająco sprawny intelekt, to oprócz swojej podstawowej dziedziny dowie się dużo o świecie, zrozumie kim jest i jaki system wartości reprezentuje.  Po okresie studiów wychodzi człowiek inteligentny, obyty, mający własne zdanie, nie wstydzący się go i umiejący go obronić. A przede wszystkim wychodzi specjalista w danej dziedzinie. Tak było kiedyś, tak powinno być.

 Dziś studia to symbol pijaństwa, chamstwa i zdziczenia obyczajów. W kwestii kwalifikacji, po ukończeniu dowolnej uczelni, w przygniatającej większość przypadków student to nieudacznik, cymbał, i głupek. Głupek, który nie tylko nie wie nic o świecie (poza newsami z serwisów plotkarskich), ale co gorsze nie wie kompletnie nic w dziedzinie, z której nadano mu tytuł. Stąd kolejni ludzie określani kapitałem ludzki sprawnie operują na zmywakach w UE.

       Nie wiem, czy ze mną było tak samo. Częściowo na pewno, a częściowo nie. Dostałem się na wymarzony kierunek w mieście, gdzie miałem znajomych. Jak u większości młodzieńców głowa nie mogła pomieścić moich wszystkich marzeń. Skoro byłem na ekonomii, to moja przyszłość musiała być związana z GPW, a może nawet z Wall Street. Szeroko wtedy opisywane fundusze inwestycyjne z Nowego Jorku pobudzały zmysły. Kiedy czytałem o tłustych premiach, jakie otrzymywali moi przyszli koledzy po fachu za oceanem utwierdzałem się w przekonaniu, że wybór kierunku mojej edukacji z pewnością był słuszny. Nie przyszło mi do głowy, że najpoważniejsza przeszkoda jaką będę musiał pokonać, to przeszkoda we mnie. Wizja nowojorskiego brokera zawładnęła mną tak bardzo, że zapomniałem o drodze jaką do wymarzonej pozycji muszę pokonać. Drodze, która zaczynała się tu, w tym momencie. Mimo całego entuzjazmu nigdzie nie mogłem odnaleźć w sobie zainteresowania studiami. Owszem interesowało mnie wiele rzeczy, ale najmniej edukacja. Zupełnie, jakby mi ktoś obcy wybrał przypadkowy kierunek studiów. Ponieważ byłem typowym dwudziestolatkiem, byłem głodny wszystkiego, co mnie otacza. Młodzieńcza ciekawość, tak pazerna, bezkompromisowa ciekawość, nie jednego młodziana wyprowadziła na manowce. Jedni zostali tam tylko jakiś czas, a innym całe życie zleciało na manowcach.

Ciekawość i wiara w dwa dogmaty: „wszystko jest możliwe” i „świat jest mój”, to najlepiej charakteryzuje ten okres w życiu człowieka. Tak, to jest ten czas. Jeżeli zapamiętamy choćby najmniejszą jego cząstkę, to uczyni z nas na starość optymistów.

       Ja sam byłem kolejnym egzemplarzem, takim właśnie radośnie naiwnym egzemplarzem. Tylko ten egzemplarz miał pewną skazę. Gdzieś obok tej młodzieńczej świeżości i urzekającej ciekawości świata, nosiłem w sobie cień. Inny rodzaj ciekawości. Mroczną ciekawość. Skosztowałem pewnego owocu. Owocu nie tyle zakazanego, co owocu nadgnitego. Owocu zepsucia, doznań, nieczystości. Jeśli same doznania można porównać do owocu, to z pewnością świat do doznań za pieniądze, jest swego rodzaju nadpsuciem tego najsmakowitszego owocu.  To właśnie kraina rozkoszy za pieniądze, sprawiła, że owoc doznań zaczął fermentować, a jego smak odurzył mnie, niczym przednie wino. Moje pierwsze wizyty w krainie burdelowo  zostawiły ślad, zostawiły uchylone drzwi. To właśnie przez te drzwi zacząłem nieśmiało zaglądać i zadawać sobie pytanie co mnie za nimi czeka. A może to kraina b… wyjrzała zza tych drzwi i kiwnęła na mnie zachęcająco? Nie wiem.

       Pierwsze trzy dni w nowej, studenckiej rzeczywistości to lawina nowych spraw. Wprowadzenie do wynajętego mieszkania. Poznanie współlokatorów, rozeznanie w topografii miasta. To stawienie czoła nowej rzeczywistości. Teoretycznie miałem nieco łatwiej. W bloku naprzeciwko mieszkali znajomi z mojego rodzinnego miasta. Zawsze ktoś przetrze szlak.  Była niedziela, następnego dnia uroczyste rozpoczęcie roku akademickiego miało dać początek czemuś nowemu. Ja w towarzystwie znajomych przechylałem kolejne butelki słuchając niestworzonych historii. Od butelek odlatywały kolejne  kapsle, podważane łyżkami, zapalniczkami, bądź czymkolwiek. Wspominać za bardzo nie mieliśmy co, bo stosunkowo nie dawno widzieliśmy, ale tematów i tak znalazło się pod dostatkiem. Studia, niedawno matura, życie, perspektywy, plany i marzenia. To wszystko, wtedy wydawało się takie poważne i takie namacalne. Nikt nie przypuszczał, że za kilka lat wszystko się pozmienia i każdemu życie napisze swój scenariusz. Tematem, którego nie mogło zabraknąć, były oczywiście dziewczyny. Okazało się, że Młody, ma prawie dziewczynę, Luki, jak sam określił, nie spotkał takiej, która spełniałaby standardy. Adaś, coś tam potakiwał, ale zrozumiałem, że argument tłumaczący, dlaczego nikogo nie ma, zabrał mu Luki, dlatego nie wypowiadał się zbyt wiele. Nikt nie wiedział skąd pojawił się temat dziwek. Co ciekawe, według relacji chłopaków ktoś TAM był. Jak się okazało, chłopaki wiedzieli, że są takie przybytki, co istotne było ich więcej niż u nas w rodzinnym mieście. Według relacji chłopaków  jacyś ich znajomi po mocno zakrapianej imprezie wybrali się, i już prawie skorzystali z oferowanych usług, ale nie mieli kasy i  nieco się spietrali. Słuchałem, alkohol mnie opuścił moje zmysły wyostrzyły się. Moja twarz pokryta leniwym uśmiechem, nieco zamroczona piwem, była doskonałym kamuflażem żywego zainteresowania wspomnianym tematem. No i Młody nawet wziął od nich numer do burdelu, jarzysz? – Zakończył relację Luki. Młody swoim zwyczajem uśmiechnął się nieśmiało. Przyjrzałem mu się. Tak. Z całej trójki tylko Młody, jako jedyny, miałby na tyle jaj, żeby odwiedzić krainę Burdelowo. Jeszcze raz ogarnąłem wzrokiem całą trójkę. Adaś z Lukim, to takie małe chujki, dosłownie i w przenośni.

Dosłownie dlatego, że jeszcze w czasach liceum, kiedy często piątkowe popołudnia spędzało się na posiadówach w naszym pubie, miało miejsce wypowiedzenie stwierdzenia, którego na nieszczęście nadawcy i adresata zapamiętali wszyscy przy stole. Nikt nie wie dlaczego, ale nagle z ust Lukiego padło do Adasia: – nie martw się Paweł (Paweł, bo Adaś, to ksywa), obaj mamy małe chuje, ale jakieś dupy sobie znajdziemy. – Na moment czas się zatrzymał. Wszyscy spojrzeli na chłopaków, na siebie i na chłopaków. Mina Młodego wskazująca na zaskoczone rozbawienie, była bezcenna. Troszkę pośmialiśmy się, ale nikt nie gnębił chłopaków z powodu wyznania Lukiego.  

Dużo mają do powiedzenia, ale w rzeczywistości, mało by zrobili. Co innego Młody. Młody, był zawsze spokojny i cichy. Niewiele mówił, ale za to mądrze. Nie był teoretykiem, jak się za coś zabierał to na serio. Jeśli zaczynał czytać jakąś książkę, to choćby miała osiem tomów, nie robił przerw i nie odpuszczał. Teraz, w „tych” sprawach, też wiedziałem, że jeżeli podjąłby decyzję, że idzie do burdelu, to nie cofnąłby się. Ale nie poszedł. Nawet nie zbliżył się do takich miejsc. On sam pewnie stwierdziłby, że może ze strachu, może z innych powodów. W rzeczywistości, był na to zbyt porządny. Był po prostu przyzwoitym człowiekiem, z jasno wykreślonymi granicami. A w jego kodeksie, przyzwoity człowiek nie chadzał do takich miejsc. Koniec, kropka.

Mieliśmy się udać do knajpy z piłkarzykami, tam spotykali się studenci z wydziału chłopaków. Tam spotkaliśmy się z ich koleżankami. Rozmowa o niczym, partia przy stole z nabitymi na ruszt plastykowymi sportowcami. Nawet kompletnie pijany zrozumiałem,że nikt z nas nie porucha w tym odcinku. Relacje chłopaków z dziewczynami, w żadnym wypadku nie mogły doprowadzić do, jak to Adaś ładnie określił „dupconka”. Pozostało dalej pić.

Do swojego mieszkania dotarłem bardzo późno. Rano zaspałem na uroczyste rozpoczęcie roku akademickiego, niby nic nie znaczące wydarzenie, ale dziwnie chodziło za mną uczucie, że ten pierwszy, w gruncie rzeczy, nic nie znaczący występek jest wróżbą mojej kariery studenta. Następnego dnia zaczęły się już zajęcia i tak rozpoczął się nowy rozdział. Ale czy na pewno w pełni się rozpoczął się dla mnie?

CDN

Z pamiętnika dziwkarza cz. 2 nie zawsze jest kolorowo

Opisała się jako Lena. Dwie fotki typu akt na przedpokoju, zweryfikowane jako prawdziwe. Dwadzieścia trzy lata, blond włosy o średniej długości. Duża stawka w porównaniu do innych, bo doznania też z pierwszej ligi.

Myśli zaczęły mną kołatać. Pozostało jeszcze nie więcej niż piętnaście minut do końca mszy. Nie wytrzymałem. Wyszedłem. Jeszcze będąc pod kościołem, zadzwoniłem. Pięć minut później byłem w dosyć ładnie urządzonej kawalerce. Otwarła nieco zmanierowana blondynka. Procedura poszła w ruch. Kasa, prysznic i ruchanko. Ciekawy byłem, cóż takiego ma w ofercie owa Lena. Lodzik bez gumy, mechanicznie i bezpłciowo. Seks okazał się również bezpłuciowy. Nie rusz, nie dotykaj, tego nie robię, tamtego nie robię. Po kilku minutach sterylnego seksu dobrnąłem do finału. Nieco na siłę, bologia w tym wypadku uległa mechanice. Ubierając się spytałem czy długo przyjmuje. Odpowiedziała, że drugi miesiąc. Zapytana o wrażenia, odpowiedziała, że jest zadowolona. – Wiesz, świadczę usługi na wysokim poziomie, więc nie każdego na mnie stać. Przychodzą tylko ludzie na pewnym poziomie. Jest ich niewielu, dlatego mam nawet sporo czasu. Słuchałem i nie wierzyłem. Ta diva wykreowała taki Matrix, że nawet Gośka z jej koleżankami nie mogły się z nią równać.

Wróciłem pod kościół. Już po mszy, Gośka akurat kończyła rozmowę ze znajomymi. Podeszła do mnie.

– Gdzie zniknąłeś?

– Trochę się znudziłem, to wyskoczyłem po fajeczki.

– Oj, nie ładnie, nie ładnie. – Uśmiechając się pogroziła mi palcem. Poszliśmy na herbatę. Cały wieczór przegadaliśmy o życiu, studiach i perspektywach. Patrzyłem na nią i nie wiedziałem, czy pogardzać nią za totalny brak życiowej wiedzy, czy zazdrościć tego, że nie umazała się tym cały gównem.

Po powrocie nie omieszkałem wstawić odpowiedniego wpisu na Forum. Byłem drugą osobą, o takich odczuciach. Po moim wpisie w ciągu dwóch tygodni pojawiło się jeszcze dwa. W ciągu dwóch miesięcy diva zniknęła z miasta. Któryś ze Szwagrów natknął się na nią osiemdziesiąt kilometrów dalej, podziękował z usługę i wyszedł. Prawa rynku.

Cwana blondynka

Centrum miasta. Blok jakich wiele, pewnie nikt nie kojarzy anonimowego mieszkanka z burdelem. Ruch uliczny, dziesiątki ludzi, którzy w zamyśleniu idą przed siebie. Anonimowe mieszkanie, jedno z wielu. Czasem jak patrzę na ten podziemny, na wpół mityczny świat i ludzi w nim egzystujących myślę o Ameryce z czasów prohibicji. Jesteśmy niczym pijacy znający adresy i hasła, po usłyszeniu których barman podaje butelkę po oranżadzie wypełnioną wódką. Albo jak hazardziści, którzy znają tajny świat karcianych melin. Znają inny wymiar, inną topografię w każdym mieście i miasteczku. Do tej grupy należę również ja.

Zbliża się godzina wyjścia z pracy. Rząd cyferek, dane osobowe, wszystko zbliża się do końca.

Chłodne powietrze owija się wokół mnie. Stoję przed wejściem do firmy. Mój mózg przełącza się. Tak jakby działo się to poza mną.  Neurony przekazują dziesiątki informacji o ewentualnych adresach w pobliżu. Mam. Szybka rozmowa przez telefon. Co i za ile. Pięć minut później już wciskam odpowiedni numer na domofonie. W tym całym procesie nie chodzi o seks, nie chodzi o samą biologię. To coś znacznie więcej. To cały proces, inna kraina. Inna rzeczywistość.  Jedną z rzeczy, która mnie niesamowicie kręci w tym świecie jest możliwość natychmiastowej realizacji niemal wszelkich zachcianek. I to właśnie się dzieje. W tym procesie właśnie uczestniczę.

Drzwi otwiera blondynka, raczej przeciętna. Przypatruję się jej zaledwie chwilę, to wystarcza. Jest kobietą o przeciętnej urodzie, która stara się zwiększyć atrakcyjność farbowaniem włosów i makijażem. Jak zawsze w takich miejscach i sytuacjach. Makijaż jest niechlujny, farba do włosów jest albo tania albo nie umiejętnie nałożona. Wydziera się spod niej prawdziwy kolor włosów, kolor nieokreślony. Zadymiony przedpokój, obity boazerią przypomina mi w ilu takich mieszkaniach już byłem. Tak, jakbym krążył w zaklętym czasoprzestrzennym kręgu. Z przedpokoju można wejść do jednego z trzech pomieszczeń. W prawo, lewo lub prosto. Na lewo jest łazienka, na prawo coś na kształt pokoju stołowego, nieco mniejszy znajduje się naprzeciwko drzwi wejściowych. Diva wprowadza mnie do pokoju na wprost. Stary tapczan, w pomalowanym na seledynowo pokoju wydaje się zapraszać. Mówię, że biorę opcję najtańszą, tak jak ustalaliśmy przez telefon. „Kwadransik” mówiąc żargonem Szwagrów. Kiwa głową i wyciąga rękę po pieniądze. Wręczam jej wyliczoną kwotę. Siadam wygodnie na tapczanie, Powoli zdejmując spodnie. Diva klęka przede mną jej usta zbliżają się do mojego krocza.

– Połóż się wygodnie. – Kładę się na wysłużonym tapczanie. Patrzę w zabrudzony sufit. Moje myśli krążą wokół nowego projektu. Jeśli poprawki KNFu faktycznie wejdą w życie, będzie ciężej. Błogie uczucie rozchodzi się od mojego krocza po całym ciele. Na krótką chwilę nie myślę o firmie, o życiu. Koncentruję się tylko na impulsach, które dostarcza blondynka. Mijają chwilę, w mojego fiuta wpompowana została wystarczająca ilość krwi. Zerkam na nią. Ciekawe, mało div dobrowolnie klęczy, wręcz nie ma tego w zestawie, albo za taki rodzaj poniżenia bądź dominacji trzeba zapłacić dużo więcej. Nie tym razem.

– Połóż się. – Chcę w nią wejść. Bez szaleństw, bez wymyślnych pozycji. Po prostu kilka dynamicznych pchnięć zakończonych orgazmem.

– W kwadransiku masz tylko francuza. – Co? No przecież co innego słyszałem dwadzieścia minut wcześniej. Trudno. Nie będę teraz wyjaśniał, bo jednak to ona ma mojego kutasa między zębami. Ok. – spuszczę się w pyszczku. Też może być. Dalej leżę myśląc o niczym. Dziwka obrabia mnie, co raz częściej wspomagając się ręką. Czuję, że powoli nadchodzi biała fala. Zastanawiam się, czy połknie, czy wypluje. Nagle przestaje ssać. Jej nadgarstek pracuje nad wyraz sprawnie. Zaczynam szczytować. Cały ładunek znalazł się na moim brzuchu. Co to ma być? – Moje oburzone myśli pozostają w mojej głowie, gdyż nie bardzo wiem co powiedzieć. Cwana z niej bestia.

– Trzymaj chusteczkę. – W moim kierunku zostaje wyciągnięta dłoń z kawałkiem papierowego ręczniczka. Odwraca się i zaczyna sprawdzać wiadomości w telefonie. To się nazywa łatwa kasa. Jestem zniesmaczony. Wycieram resztki nasienia z brzucha i rzucam papierowy ręcznik na koc. Coś mi się wydaje, że zostałem wydymany. Wychodzę z mieszkania, jeszcze na klatce schodowej nie mogę się nadziwić, jak bardzo to spotkanie było „nie tak”. Trudno, czasem też tak bywa.

Paranoja ufarbowana na blond

Od kilku tygodni nie zaglądam w zakazane rewiry. Koncentruje się na aktywności fizycznej, chciałbym przed czterdziestką zobaczyć kaloryfer na moim brzuchu. Zawsze odnosiłem wrażenie, że jestem indywidualnością, ale w kwestii ostatnich trendów również popadłem w zachwyt nad wyrzeźbionym brzuchem. To nie tylko piękne zjawisko estetyczne, ale również wyraz uporu i ciężkiej pracy. Właściciel, czy też właścicielka pięknie wyrzeźbionego brzucha udowadnia sobie i innym, że potrafi o coś zawalczyć, coś wypracować. To o czymś świadczy.

Ćwiczenia fizyczne mają mi pomóc w poskładaniu umysłu i duszy. Gdzieś, na gruzach mojej psychiki, niczym statek widmo pojawia się D. Moja sercołamaczka, moja obsesja. Minęło już ponad dwa lata, a ja wciąż tkwię mentalnie w miejscu naszego wspólnego spaceru. Najłatwiej jest doradzać w sytuacjach sercowych: „zamień na lepszy model”, „znajdź sobie kogoś innego”. Te starte niczym dżinsy banały są czymś w rodzaju złotych myśli. Problem zaczyna się, kiedy to my jesteśmy bohaterami sercowej historii. Wtedy możemy się przekonać, że wymienione wyżej porady możemy swobodnie nawinąć na rolkę papieru toaletowego. Z dnia na dzień, czuję jak żądza we mnie wzbiera. Znam ten mechanizm. Można pracować nad silną wolą, nad samokontrolą, nad dyscypliną. Ponad tym wszystkim jest jednak jedno, nadrzędne prawo. Żądza zawsze zwycięży. Nie ma bardziej prawdziwego prawa. Tak po prostu jest. Kiedy napisał mi o tym jeden ze Szwagrów, byłem sceptyczny. Teraz jednak wiem: żądza zawsze zwycięży – tak będzie, bo tak musi być.

Wieczór. Po gimnastyce, która zajęła mi nie więcej jak siedemdziesiąt minut słucham nagrań hipnotycznych, które mają sprawić, że nie będę palił papierosów. Wiem, że powinienem wyłączyć komputer. Wyjść na spacer, pójść na piwo, na zakupy, gdziekolwiek. Zadzwonić do Iwony z działu reklamacji, umówić się na kawę i później…albo po prostu zmarszczyć Freda pod prysznicem. Nie robię tego. Dlaczego? Bo wiem, wiem co się stanie. Moje palce same przesuwają się po klawiaturze. Strona. Nowe ogłoszenia. Wszystko dzieje się automatycznie. Blondynka dwadzieścia osiem lat. Kilkukilogramowa nadwaga czyni z niej odrobinę zbyt postawną dzidzię. Może być. Samochód, bankomat. Po drodze telefon, z ustaleniami co i za ile. Ósme piętro, spokojna dzielnica. Lekko pukam do drzwi. Otwiera dziewczyna, od razu widać, że to ta sama, co na zdjęciach. Wchodzę, do całkiem schludnego mieszkania. Zaprasza mnie do sypialni. Jest ciemno, jedynym oświetleniem jest telewizor, w którym leci „3.10 do Yumy” z dwa tysiące któregoś. Idę pod prysznic. Wracam z ręcznikiem owiniętym wokół bioder. Diva idzie się odświeżyć. Rzuca mi badawcze spojrzenie.

Coś jesteś dziwny. – Nie wiem jak odpowiedzieć na to stwierdzenie. Siadam na łóżku. Czekam, oglądając perypetie biednego farmera, który chce coś udowodnić synowi, zuchwałemu bandziorowi, a może przede wszystkim sobie. Wraca blondynka. Ręcznik chyba zielony, czyni z niej całkiem ponętną istotę. Znowu to dziwne spojrzenie.

To co brałeś? – O co chodzi? – Słucham? – Jej spojrzenie było z gatunku tych spojrzeń, które mnie najbardziej drażnią. Spojrzenie istoty głupiej, która w danym momencie jest przekonana o swojej mądrości.

– No, co brałeś? Jaką pigułę? Słuchaj, mnie nie nabierzesz. – Zaniemówiłem . Kwęknąłem coś od niechcenia. Sięgnąłem ręką do wnętrza jej uda. Liczyłem na to, że przejście do rzeczy zakończy jej durne dochodzenie. Odsunęła się.

– Jak tak chcesz grać, to nie ze mną.

– Co? – Zaczynałem się denerwować.

– Mówisz co brałeś, przecież widzę twoje źrenice. – Miałem ochotę huknąć na nią. Albo roześmiać się. Ty głupia kretynko, jesteśmy w ciemnym pomieszczeniu. Jedynym oświetleniem jest telewizor. Więc, kurwa, jakie mam mieć źrenice. Kilkuminutowy beznamiętny seks z ulgą powitałem finał tej transakcji. Ubrałem się i bez słowa wyszedłem. Głupia cipa.

Jadąc samochodem, zadałem sobie pytanie, a co jeśli ona miała rację? Być może ten podziemny świat jest moim narkotykiem, moim nałogiem i nie będąc tego świadomym zachowuję się jak ćpun. Jaka jest różnica między mną, a menelami skamlącymi o dwa złote. Czy mój wraz twarzy, kiedy siedzę na FORUM jest podobny do wyrazu twarzy żula patrzącego przez witrynę sklepu monopolowego?  Ile razy robiłem mocne postanowienie poprawy, ile razy znajdowałem się na zakręcie? Czy kraina burdelowo, okazała się otchłanią? Otchłanią, która mnie wessała i wobec której miałem okazać się bezsilny? Na to pytanie miałem uzyskać odpowiedź w niedalekiej przyszłości.

Nie zawsze jest kolorowo (z pamiętnika dziwkarza)

Mariki, Leny, Jole, Wiki, Anastazje, Oliwki. Spotkałem ich wiele. Zawsze te same imiona, zawsze ten sam wyraz twarzy. Znaczna część moich przygód sprawiła mi frajdę. Zobojętnienie, a w końcu swego rodzaju niechęć przyszły dużo później.

Od samego początku bywały też przygody, które pozostawiały niesmak lub poczucie oszukania. Lekkie zdenerwowanie, później recenzja do Szwagrów. Ehhh, takie to były dobre złego początki.

Miała na imię Lena. Jej burdelowe alter-ego. Szczupła, atrakcyjna blondynka. Zadbana, wydepilowana. Niewielkie cycki. Jej pewność siebie pozostała dla mnie tajemnicą. Nie rozgryzłem, czy faktycznie ma tak duże mniemanie o sobie, czy dobrze udaje.

A wszystko zaczęło się od flirtu z Gosią. Gosia była średnio atrakcyjną dziewczyną z akademickiego duszpasterstwa. Na ekonomii szukała drogi do dobrze płatnej pracy, która byłaby w zgodzie z Dekalogiem. Swoją postawą wywoływała śmiech albo irytację. Lubiłem ją i szanowałem właśnie za to, że była niezłomna. Nasza znajomość była nieco dziwnym towarzyskim tworem, który nazwałem flirtem koleżeńskim. Nigdy nie poczyniliśmy żadnych kroków do tego aby coś się wykluło, ale okazje typu pożegnania, życzenia, powitania załatwialiśmy pocałunkiem w usta. Intuicyjnie czułem, że gdybym wykazał nieco inicjatywy zostalibyśmy parą. Nie chciałem tego. Była w niej pewna cząstka przyzwoitości, jakiś pierwiastek który zdawał się promieniować. Coś niezidentyfikowanego, co pokazywało wszystkim wokół, że Gośka jest ze szlachetniejszego kruszcu. Kolejny problem z Gośką, podobnie jak z jej koleżankami, był taki, że wszystkie one były cholernie apodyktyczne.

Dał się zauważyć pewien mechanizm. Dziewczyny, młode kobiety, które wychowały się w tradycji chrześcijańskiej  z naciskiem na aktywność w różnych przykościelnych organizacjach są irytująco nieustępliwe. Najprawdopodobniej bierze się to stad, że przez całe życie słyszały, jakimi są grzecznymi dziewczynkami i jak bardzo postępują właściwie. To wytworzyło w ich głowach pewną iluzję. Obraz po tytułem „Idylla”. Taka kobieta, w późnej młodości, czy też u progu dorosłości ma wszystko poukładane. Wie jak zachowywała się mama (to na przyszłość), wie jaki jest tato, to na teraz, aby szukać męża według szablonu. I najważniejsze –  wie jak ma się sama zachowywać, tj. jak do tej pory, bo zawsze była za to chwalona. Tak chce Siła Wyższa. Koniec i kropka. Nie ma pola do dyskusji, jak wyznała mi jedna takich dziewcząt: wie, że postępuje właściwie. Po prostu wie.

Nieco inaczej jest z dziewczynami, które nie są tak krystaliczne i pewne grzeszki, mniejsze lub całkiem duże, mają na sumieniu. Przede wszystkim są bardziej życiowe. Niekoniecznie postępują właściwie, ale postępują tak, żeby było dobrze.

Mimo takiej postawy nie unikałem Gośki lubiłem wypić w jej towarzystwie herbatę z goździkami. Niespodziewanie na zajęciach ogłosiła, że jest post i należy iść wieczorem do kościoła. Jak można było się domyśleć, spotkała się ze ścianą śmiechu. Uznałem, że nie mam nic do roboty i mogę godzinę wieczorem poświęcić na wizytę w kościele. Nigdy nie byłem ultra katolikiem, ale drażnił mnie też prymitywny antyklerykalizm. Oczywiście poszedłem. Punktualnie o osiemnastej byłem na mszy. Spojrzałem przed siebie, kilka rzędów dalej, z przodu, siedziała Gośka. Obejrzała się i wymieniliśmy zdawkowe uśmiechy. Pewnie była zadowolona, że przyprowadziła owieczkę. Nie wiedziała tylko jednego. To był czas mojej szczytowej aktywności w burdelowie. Byłem na bieżąco. Dorabiałem jako początkujący finansista i moje zarobki w połączeniu z finansową kroplówką rodziców pozwalały na dosyć wygodne życie. Duża część tych pieniędzy została wessana przez burdelowo. Miałem przeskanowane całe miasto. Dzielnice, ulice, wszystko. Gdziekolwiek szedłem, jechałem, cokolwiek robiłem, zaczynałem od Strony i Forum. Seks miałem w zasięgu ręki. Zawsze. Była w tym niesamowita moc. Moc, niemal natychmiastowej realizacji każdej zachcianki. I tym razem tak było. Dosłownie kilkanaście metrów dalej była ona.

Muzyka i seks

Muzyka łagodzi obyczaje, tak mówią. Seks też łagodzi obyczaje, dlaczego tego nie połączyć? Wykorzystałem ostatnio moment w poczekalni u dentysty i szybko przejrzałem „babskie pisemko” sprzed kilku miesięcy. O przepraszam, przymiotnik „babskie” mógł sugerować komuś, że to pismo dla bab. A jak wiadomo, baba to ta około pięćdziesiątki z włosami na plecach, niewykształcona, mieszkająca na wschodzie i głosująca na PIS. Nie, ja rzuciłem okiem na pismo dla kobiet, młodych, ładnych, seksownych, wykształconych, z dużych ośrodków miejskich.

Zainteresował mnie artykuł o muzyce w sypialni. Autorka, też wykształcona, wyzwolona i jeszcze do tego mająca możliwość podzielić się swoimi przemyśleniami zaproponowała kilka utworów do sypialni, nie będę się rozpisywał ani polemizował, dla zainteresowanych podaje trzy przykładowe linki poniżej

https://www.youtube.com/watch?v=VMNaO9jcd0Q

https://www.youtube.com/watch?v=JdPV4yO7LKQ

https://www.youtube.com/watch?v=Epgo8ixX6Wo

Czytając porady mądrej pani przypomniałem sobie dwie inne piosenki.

Pokój w akademiku, młody mężczyzna (to ja) i młoda kobieta, (to ona). Po kilku miłych słowach, zalążku flirtu i wspólnej kawie nadeszła pora na prawdziwą randkę. Na trzecią randkę. Według amerykańskiego systemu towarzyskiego to TA randka na której no, hmmm, sami wiecie. Wszystko było zorganizowane w najdrobniejszych szczegółach. Pokój w akademiku tylko dla nas, zmysłowo – romantyczne oświetlenie, którego źródłem była nocna lampka i światło bijące z laptopa, butelka wina i dwie młode osóbki, lekko podenerwowane, bo każde z nich wyczuwało atmosferę nadciągającego seksu.  Były śmieszne opowiastki z dzieciństwa, było zahaczenie o plany na przyszłość, a wszystko to okraszone było intensywnym kontaktem wzrokowym. Nie wiadomo skąd na romantycznej składance, która sączyła się z głośników usłyszałem kawałek Liroya: LINk

Nie tylko ja to usłyszałem, moja towarzyszka również…Kiedy raper (a później polityk) coraz głośniej informował słuchaczy, że „czegoś mu się chce”, taktownie nieco głośniej kończyłem opowieść. E. również nieco głośniej zaczęła się komunikować. Ze wszystkich sił staraliśmy się zignorować dźwięki z głośników. W końcu nie wytrzymaliśmy. Na chwilę oboje zamilkliśmy, po czym wybuchnęliśmy śmiechem.

To nie była „TA” randka, TĄ była następna, ale ta pozostała w moich wspomnieniach.

Nie pamiętam czego było więcej, ludzi przy stole, czy butelek po piwach, które stojąc na każdym możliwym meblu tworzyły niezapomniany cud designu. Mijały godziny, w końcu zostało nas czworo. Ja, Kapitan Planeta, Aleks i Judyta. Piwo otworzyło w  nas nowe horyzonty. Śmiech wymieszany z mądrościami życiowymi, głoszonymi przez pijanych młokosów,  tworzył mieszankę która niemal wprowadzała w trans. Nie było nic poza chwilą obecną, atmosfera, której nie da się zdefiniować, można ją tylko poczuć, a poczuć mogą ją tylko ludzie młodzi. W końcu nadszedł czas koncertu życzeń. Każdy mówił literę z alfabetu, a Kapitan Planeta puszczał utwór o tytule lub wykonawcy, którego nazwa rozpoczynała się od wypowiedzianej litery. Kapitan Planeta, którego wzrok był coraz bardziej mętny puścił kawałek, który już wcześniej przewijał się na baletach. Z głośnika zaczęły wybrzmiewać rytmiczne uderzenia. Kapitan w takt poruszał głową, do ruchów głową doszły niezgrabne ruchy biodrami, wypity alkohol zaczął być widoczny na jego twarzy.

– Dobry bit do ruchania – Kapitan ze skupieniem na twarzy wykonywał osobliwe ruchy na krześle – I teraz ruchasz.

Popatrzyliśmy z Judytą i Aleksem po sobie, późnej na Kapitana. W pokoju rozległ się gromki śmiech.

– Co ty odpierdalasz? – Oczy Judyty łzawiły ze śmiechu.

– I te psychodeliczne cymbałki – Kapitan wciąż był zaaferowany własnym odkryciem.

Dopiliśmy alkohol i poszliśmy spać.

Kilka dni później znowu mała bibka.

– Puść piosenkę do ruchania – Judyta ze śmiechem zwróciła się do Kapitana. W głośnikach znowu rozbrzmiały rytmiczne uderzenia i niemiecko brzmiące frazy. Piosenka weszła w skład repertuaru. Wśród znajomych zyskała miano „piosenki do ruchania”. Z czasem wersje się zmieniały. Jedni twierdzili, że ja bzykam przy tej nucie, inni, że Misza albo Kapitan lubią w tle psychodeliczne cymbałki. Po latach usłyszałem opinię, że każdy z naszej paczki lubił seks przy tej muzyce.

Jak było naprawdę, to pozostało tajemnicą naszej paczki.

Dla ciekawskich

Mały Szczebiot cz. II

Sierpniowe, poranne słońce bez skrępowania zaglądało w okno sypialni. Ja zastanawiałem się co teraz. Zaczęliśmy rozmowę o niczym, stanęło na śniadaniu. Ode mnie nikt nie wychodzi głodny – nie bez dumy odrzekł Mały Szczebiot. Kiedy po porannym prysznicu stanąłem w drzwiach kuchni, zobaczyłem ją. Stała naga przy kuchennym blacie i robiła jajecznicę. Chcę z nią być – ta myśl nadeszła tak nieoczekiwanie, że poczułem jak otwieram usta ze zdziwienia. Wciąż patrzyłem na nią i przetrawiałem zrodzoną przez mój mózg, a jeśli wierząc romantykom – serce myśl. To po prostu się zadziało. Myśl, która nie nadeszła nieśmiało, nie kiełkowała dniami i nocami, po prostu dokonała nalotu we jednej chwili. Myśli to okropne byty.  Patrzyłem na nią i przez krótką chwilę ujrzałem wszystkie odpowiedzi, których szukałem przez ostatnie lata.

– Hmmm? – Mały Szczebiot zauważył, że jest obserwowany. Uśmiechnąłem się i pokręciłem głową, na znak, że o nic mi nie chodzi. Zjedliśmy śniadanie i wyszliśmy do pracy. Kiedy jechaliśmy autobusem ukradkiem na nią spojrzałem. Patrzyła z uśmiechem na dziecko w wózku, które obdarowywało ją radosnym uśmiechem. Ciekawe jakby to było mieć z nią dziecko – kolejna myśl, która zbombardowała mnie znienacka. Kurwa mać! Co się dzieje? – Byłem zdezorientowany. Wyszło na to, że moje myśli wymknęły mi się z pod kontroli. Trajkocząc o wszystkim i niczym dotarliśmy do pracy. Tego dnia nie potrafiłem się skupić. Miałem w głowie mętlik.

W końcu nadszedł czas urlopów, każde z nas pojechało w rodzinne strony. Urlop dał mi możliwość dystansu, czas na przemyślenia. Musiałem wziąć głęboki oddech. Wciąż nurtowała mnie pewna myśl: to tylko jedna noc, nic więcej. Zbyt wiele takich przeżyć doświadczyłem, żeby tworzyć bajkową scenerię na miarę Walta Disneya, ale coś nie dawało mi spokoju. 

Urlop dobiegł końca. Wróciłem do pracy. Uznałem, że najlepiej będzie poczekać na znak od niej. Uznałem, że jeśli zechce to się odezwie. Już pierwszego dnia spotkaliśmy się na korytarzu. Wymiana sympatycznych fraz i każde z nas poszło w swoją stronę. Przelotnie spotkaliśmy się jeszcze kilka razy aż pewnego dnia, po prostu dostała na mnie alergii. Zdawkowe „cześć” i przyspieszała kroku. Dwa razy próbowałem nawiązać rozmowę, jej kwęknięcie od niechcenia było jednoznacznie. Zrozumiałem. Szkoda, naprawdę szkoda – pomyślałem – widocznie ten horoskop był zbyt dobry. Nastąpiło coś, czego nie wziąłem pod uwagę, scenariusz, który przeoczyłem. Nastąpiła martwa relacja opierająca się na przelotnym „hej” ze spojrzeniami utkwionymi w martwą przestrzeń, byle tylko nasze oczy się nie spotkały. Tego nie wziąłem od uwagę. Przeszło mi przez myśl, że Mały Szczebiot może nie zechcieć kontynuować tej znajomości, ale wydawało mi się, że jest na tyle pewną siebie i dorosłą  kobietą, że po prostu zakomunikuje mi to. Z pewną nutką żalu przypomniałem sobie, że w podobny sposób zakończyłem relację z Kasią z III b, ale miałem, oboje mieliśmy wtedy po siedemnaście lat. Dramaturgii całej sytuacji dodawał fakt, że o ile w wakacyjnej odsłonie była atrakcyjna i seksowna, to jesienna aura uczyniła z niej zmysłową postać, pełną czegoś nieokreślonego.  He he, to gra, gra dla bohaterów, takie są zasady – z tą myślą usunąłem jej numer z telefonu. Pewnie wszystko umarłoby śmiercią naturalnie towarzyską, gdyby nie felerne zdarzenie. Odwiedzili mnie koledzy z poprzedniej pracy. Mieli szkolnie. Wszyscy, cała ekipa z mojego byłego już korpo. Musieliśmy się spotkać. Prym wiódł Greg. Jedno piwo, drugie, kolejne i jeszcze następne. Później drinki i wódka. Nie pamiętam, kiedy Greg rzucił pomysł: w hotelu zostały dziewczyny, zadzwoń po nie. Zadzwoń do Marzeny. Ale poczekaj, zmieniłeś numer, one nie mają twojego numeru. Zadzwoń i powiedz, że dzwonisz do burdelu, albo z ogłoszeń towarzyskich, tak dla jaj. Salwa śmiechu pokryła nasze towarzystwo. Greg dyktował numer do Marzeny, w magiczny sposób pojawił się w moim telefonie.

– Halo, cześć dzwonię z ogłoszenia, można cię odwiedzić – nawijałem do słuchawki, a otaczająca mnie brygada kryła usta w rękawach.

– Co? Halo? – Mimo wypitego alkoholu alarmowa lampka zapaliła się w mojej głowie – tan głos nie należał do Marzeny. Rozłączyłem się. Okazało się, że Greg nie przedyktował mi całego numeru, numer, który wyświetliłem pojawił się z podręcznej pamięci mojego telefonu. Przeklęte smartfony. To do kogo ja, kurwa zadzwoniłem?  Zacząłem się gorączkowo zastanawiać. W aplikacji sprawdziłem historię połączeń, z uwagą na ile pozwał mi rausz, analizowałem daty połączeń. No nie, usunięcie Małego Szczebiota z kontaktów nie usunęło numeru z pamięci podręcznej. No ładnie, pomyślałem – teraz czort karty rozdaje. Wziąłem głęboki oddech. Nie było sensu tłumaczyć ludziom z którymi byłem, co zaszło. Salwy śmiechu skutecznie wszystko stłumiły. Piliśmy dalej. Skończyliśmy nad ranem. Nie poszedłem do pracy, to nawet przyjąłem z ulgą. Gdy pojawiłem się w pracy, spodziewałem się dyskretnego opierdolu, albo kategorycznego stwierdzenia, że jestem beznadziejny. Nic takiego nie nastąpiło.

Mijały kolejne tygodnie. Rok dobiegł końca. Wraz z nowym rokiem przestaliśmy się w ogóle zauważać. Tak było chyba lepiej.  

Powoli z słupów znikały plakaty filmów, na które miałem ją zaprosić. Wszystko zaczęło toczyć się swoim rytmem. I pewnie dalej by się potoczyło, gdyby nie jedno zdarzenie. Zawsze jest jakieś jedno zdarzenie. Od czasu do czasu widywałem ją w firmie. Raczej nie wzbudzało to u mnie wielkich emocji, ale nie potrafiłem nie rzucić ukradkowego spojrzenia za nią. I to mnie zgubiło. Nie wiem jaki wyraz miało to spojrzenie, ale nie uszło uwagi osoby trzeciej. I to był błąd. Dałem się przyłapać.

– Nie ty pierwszy, nie ostatni. – Tylko tyle wystarczyło, żebym zaczął analizować całą sytuację. Co ciekawe stwierdzenie to padło z ust osoby, po której nie spodziewałem się takiego komentarza. Zawsze lubiłem towarzyskie łamigłówki i nie chwaląc się, dobry w tym byłem. Teraz, usłyszany komentarz odebrałem jak policzek, ale też jako pojawienie się niewiadomej w równaniu. Z dnia na dzień chęć rozwiązania tej dosyć pasjonującej łamigłówki rozpalała mnie coraz bardziej i bardziej. Wiedziałem, że to nie będzie łatwe. Byłem tu stosunkowo nowy, wszyscy s znali się, mieli za sobą chwile dobre i nieco gorsze, Każdy z każdym miał jakieś sekrety. Zdałem sobie sprawę, że znowu muszę stanąć na towarzyskiej szachownicy i ostrożnie przesuwać się do przodu.

Na rozwiązanie biurowych intryg jest tylko jedna droga, nie ma więcej. Ale ważniejsze od tego co trzeba robić jest to, czego robić nie wolno, pod żadnym pozorem, nie wolno pytać. Nie można zadawać jakichkolwiek pytań.       Trzeba tylko słuchać. Tak też zrobiłem, przez szereg mniej lub bardziej zażyłych relacji nie robiłem nic poza słuchaniem. I tak tydzień po tygodniu, kawałek po kawałku tworzyłem pejzaż rozwiązania. Kiedy wszystkie kawałki zostały dopasowane mozaika, którą zobaczyłem wywołała u mnie pusty śmiech. Śmiech, ale też pewien rodzaj rozgoryczenia. Gdybym spotkał się po prostu z odrzuceniem, pewnie nie byłoby to miłe, ale zrozumiałbym. Z wiekiem, gdy sami musimy odrzucać, potrafimy akceptować to, że sami jesteśmy odrzucani. Ot, prawa rynku. Tu jednak było inaczej. Okazało się, że na towarzyskiej szachownicy byłem po prostu pionem. Od początku przesuwanym. A kiedy stałem się zbędny, jednym pstryknięciem usunęła mnie z szachownicy. Pstryk i już. Poczułem złość, a raczej pogardę skierowaną do siebie. Jakim cudem tak bardzo wyzbyłem się towarzyskiego instynktu? Gdzie się podział ten wybitny towarzyski gracz? Co się stało z moimi towarzyskim szóstym zmysłem? Starzeję się, czego oznaką jest nadmierny sentymentalizm – myślałem z gorzkim uśmiechem.

Aż mnie olśniło. Dotarło do mnie, że ja na jej miejscu zrobiłbym dokładnie to samo. Ba, nawet więcej, spojrzałem kilka lat wstecz i musiałem przyznać, że ja właśnie tak robiłem Wychodziło no to, że spotkałem samego siebie w wersji żeńskiej. Coś nieprawdopodobnego.

Nie czułem do niej nawet odrobiny żalu. Po prostu przez pewien krótki czas byliśmy sobie potrzebni. Poczułem natomiast pogardę do siebie. Teraz, z perspektywy czasu umiałem spojrzeć już na swój chłodny sposób. Epizod w pracy, najbardziej oklepany banał z podręcznika towarzyskich manewrów. No, nie możliwe. Zawsze pogardzałem banałem i dążyłem do relacji i doznań wykraczających poza codzienną szarzyznę. A tu taka historia. Z niedowierzaniem kręciłem głową i pogardzałem sobą.

Co dniej.  Czułem do niej respekt. Duży respekt. Nie jest łatwo sprawić, żebym o kimś dużo myślał. Nie jest. Jeszcze trudniej jest sprawić, żebym był kimś szczerze zauroczony. Jej się to udało, w rekordowo krótkim czasie. Tak było, i nie mogłem temu zaprzeczyć.

Równo rok później, patrząc na ciemno rubinowy kolor wina w kieliszku, uśmiechnąłem się sam do siebie. Każdemu na koniec jego własny dowcip. Rozegrała mnie jak dzieciaka.  

Tego dnia rzuciłem palenie.